- Freedeal -

[Fic & AUfic] Incompleto :: Lost [1] (D18)


เป็นลูกครึ่งฟิคกับAUฟิคค่ะ Incompletoเป็นชื่อโปรเจ็คส์ที่่เป็นธีมหลักของฟิคชุดนี้ จะลงฟิคสั้น(ที่อาจยาวจนตัดได้หลายตอน)หลายๆเรื่องไปเรื่อย มีหลายคู่นะคะ ยังไงนี้ก็เป็นครั้งแรกของอิฟรีดี้ที่แต่งฟิครีบอร์น ภาษากับเนื้อเรื่องอาจจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่คอมเม้นต์ติชมสักหน่อยจะดีมากค่ะ ^ ^

Lost

Pairing :: D18
Rate :: NC-??? (แม้แต่คนเขียนก็ยังไม่รู้)
ปล. คนเขียนชอบอู้ อ่านแล้วชอบก็ช่วยไล่ถีบให้มานั่งเทียนเขียนต่อด้วยจะดีมาก =w="






เคยมีคนพูดว่า..... สิ่งที่อยู่ใกล้ตัว มักจะไม่ได้รับความสนใจ...


เพราะใกล้เกินไป หรือเพราะความชาชิน....จึงกลายเป็นความเพิกเฉย


ทั้งที่ห่างแค่เพียงเอื้อมมือคว้า.... แต่กลับพอใจที่จะหยุดอยู่แค่ตรงนั้น


จวบจนถึงเวลาที่ต้องสูญเสีย เมื่อคิดได้....มันก็สายเกินไป.......




ปึ้งง!!!



“เคียวย๊าาาาาาา!!!!”



เสียงที่ดังมาก่อนตัวและการกระทำที่ไร้มารยาทเรียกนัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบขึ้นจากกองเอกสารที่จัดเป็นกองๆอย่างเป็นระเบียบให้ฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญ และยิ่งโชนแสงมากขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวต้นเหตุที่มารบกวนเวลาเคลียร์งานนั้นเป็นใคร


นอกจากไอ้ม้าแก่จากอิตาลีที่เอาแต่เกาะแกะเขามาตั้งแต่ตอนม.ต้น!!!


“มาทำไม?”


“มาทำธุระแถวนี้น่ะ เสร็จแล้วเลยแวะมาเยี่ยมเคียวยะด้วยไง” ตอบพลางถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งบนโซฟานุ่มใกล้โต๊ะทำงานของเจ้าของห้อง แถมตีหน้าระรื่นเหมือนเพิ่งโดนมอมกัญชามา ผู้พิทักษ์เมฆาของวองโกเล่ผละหน้าหนีจากเจ้าคนชอบป่วนกลับมาเซ็นเอกสารในมือต่ออย่างไม่ยี่หระ


“ไม่จำเป็น ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปซะ ชั้นกำลังยุ่ง”


“โธ่! เคียวยะอ่ะ.......” บอสแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่ที่น่าจะรู้ตัวว่าอายุปาเข้าไปเฉียดเลขสามแล้วทำหน้างอนๆไม่สมวัยชวนให้ร่างบางนึกอยากคว้าทอนฟาฟาดให้ยับนัก นอกจากจะซุ่มซ่าม ไม่เอาถ่าน(เวลาขาดลูกน้อง)เป็นที่หนึ่งแล้ว นี่มันยังนึกว่าอายุ20ต้นๆอยู่รึไง!!!?


เหมือนคนที่โดนหาว่าเป็นม้าแก่ซุ่มซ่ามจะรู้สึกถึงไอสังหารที่เริ่มพวยพุ่งจากร่างเล็กบาง หน้าคนมาเยี่ยมซีดเผือด มือไม้ส่ายควับๆเบรกอารมณ์อยากฆ่าคนของอีกฝ่าย “ดะ...เดี๊ยวก่อนสิเคียวยะ! ฟังชั้นให้จบก่อนสิ”


ดวงหน้าสวยฉาบรอยยิ้มโหดเป็นสัญญาณเตือนดียิ่งกว่าอะไรว่า ‘ถ้าเรื่องที่พูดไม่สำคัญจริงล่ะก็ แกตาย!’ ดีโน่ถอนหายใจโล่งอกครั้นเห็นว่าฮิบาริลดอาวุธคู่กายในมือลงไป ชายหนุ่มหัวทองล้วงหยิบบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อโค้ทชูให้คนอ่อนวัยกว่าได้เห็นเต็มตา


“นี่......อะไร?”


กระดาษสีส้ม2ใบพิมพ์ชื่อหนังเข้าใหม่ที่เคยผ่านตาตอนอ่านหนังสือพิมพ์แต่ไม่เคยคิดจะสนใจ วันและเวลาที่ระบุไว้เป็นวันก่อนวันฉายรอบปฐมทัศน์ของสื่อมวลชน ที่สำคัญคือที่นั่งของตั๋วทั้งสองใบยังเป็นที่นั่งคู่กันของแขกระดับVIPราคาแพงหูฉี่ .....แล้วหมอนี่มันเอามาให้เขาทำไม?


“ได้มาจากเจ้าของโรงหนังที่สนิทกันเขาให้มาน่ะ นี้น่ะเป็นรอบพิเศษเลยนะ วันเสาร์นี้เคียวยะว่างใช่มั้ยล่ะ งั้นเราไปดูด้วยกันเถอะ”


“ชั้นไม่อยากดู แกอยากดูก็ไปดูเองสิ” น้ำเสียงติดจะรำคาญหน่อยๆกับการทำตัวเจ้ากี้เจ้าการของคนเบื้องหน้า “ลูกน้องก็มีเยอะแยะไม่ใช่รึไง แค่เอ่ยปากก็ตามไปเป็นพรวนแล้ว”


“แต่ดูกับใครก็ไม่เหมือนดูกับเคียวยะนี่หน่า......” เสียงทุ้มออดอ้อนงุ้งงิ้งเหมือนแมวตัวเขื่องร้องขออาหารเจ้าของ “หน่านะเคียวยะ ขอสักวันไม่ได้เหรอ อีกไม่กี่วันชั้นก็ต้องบินกลับไปทำงานที่อิตาลีแล้ว นานๆทีโรมาริโอ้อุตส่าห์ปล่อยให้พักไ.......”



ควับ!



ฟึ่บบ!!!



กระบองเหล็กซัดตัดอากาศผ่านใบหน้าหล่อเหลาที่หลบวูบในชั่วอึดใจ! เล่นเอาคำพูดจุกหายในลำคอแห้งผาก แส้หนังสีดำตวัดรัดพันทอนฟาแน่นยื้อไม่ให้ฮิบาริขยับของอันตรายนั้นแล้วกลับมาฟาดซ้ำได้อีก


ดวงตาต่างสีสองคู่สบมองอย่างหยั่งลึกท่าทีของกันและกัน นัยน์ตาสีน้ำตาลทองฉายความงุนงงระคนเหมือนจะยอมรับกับอารมณ์ขึ้นๆลงของอีกฝ่ายด้วยความซื่อตรง ในขณะที่ดวงตาสีนิลกลับลึกล้ำอ่านยาก แม้จะอยู่ด้วยกันมานาน แต่ระยะห่างก็ยังคงมีอยู่เหมือนกำแพงใหญ่ที่ขวางกั้น


ความเงียบโรยตัวอยู่เพียงไม่กี่นาทีถูกทำลายลงด้วยการ์ดที่ลดลง ทอนฟาถูกเก็บเข้าแขนเสื้อไปเรียบร้อย ...แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี.......ความคิดของคนผมทองร้องบอก ก็คนตรงหน้าน่ะเดาใจได้ง่ายซะทีไหนกัน


คนรักความระเบียบเรียบร้อยเป็นที่หนึ่งก้มตัวลง มือขาวเรียวเก็บตั๋วหนังทั้งสองใบขึ้นมา......


“เคียวยะ...?” เอ่ยขึ้นลอยๆท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด คนโดนเรียกหันควับมามองเพื่อพบใบหน้าเหรอหราชวนกระทืบซ้ำให้ช้ำในตาย แต่ต้องข่มใจนับ1ถึง10ด้วยนึกคันไม้คันมือคร้ามครัน เปลี่ยนจากการใช้ความรุนแรงกับสัตว์กินพืชตรงหน้าเป็นมือที่ยื่นตั๋วใบหนึ่งให้แทน




“...................................วันเสาร์ บ่ายสี่โมงตรง หน้าศาลเจ้านามิโมริ”




“เอ๊?”



คำหลุดปากสั้นๆของบอสแฟมิลี่ใหญ่สร้างสรรค์คำด่ามากมายในหัวของคนตัวเล็กกว่าจนอยากจะโยนใส่ให้มันทับตายไปให้รู้แล้วรู้รอด


ไอ้ม้าบ้างี่เง่านี่!!!


มันโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่!!??


กว่าสมองน้อยๆของคนหัวทองจะได้ทันเข้าใจในการกระทำของฮิบาริก็ต้องใช้เวลาอยู่หลายวิ คำบริพาษที่มีต่อดีโน่ถูกพับเก็บไว้และกลับมาให้ความสำคัญกับงานที่ยังคงคั่งค้างต่อ “แกออกไปได้แล้ว ชั้นมีงานต้องทำ.........!!!”


รสสัมผัสนุ่มอุ่นบนริมฝีปากไม่ใช่สิ่งที่ฮิบาริ เคียวยะคาดคิดมาก่อน แต่จากนิสัยของคนฉวยโอกาสที่เรียนรู้มาตลอดหลายปีก็มากพอที่จะไม่ทำให้อีกฝ่ายตกใจได้นานนักกับการจู่โจมอย่างทันควันเช่นนี้ เปลือกตาจึงปรือปิดลงแช่มช้าอย่างช่วยไม่ได้......


ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ ไอ้ม้าหื่น......





.................................................................................................................................TBC

ตัดฉับบทเข้าด้ายเข้าเข็มซะงั้น (ฮา)