- Freedeal -

เมื่อวานไปขายของแล้ว แต่วันนี้ก็ยังไปอีกรอบ ^ ^"

 

ไม่ใช่ไปขายของแต่ไปเดินเล่น ถึงร้านรวงส่วนใหญ่จะมีเปลี่ยนหน้าจากเมื่อวานก็เหอะ แต่เท่าที่เดินดูบูธก็บอกได้คำเดียวว่าวันนี้คงไม่ได้อะไรมากเหมือนวันแรก ดีไม่ดีคงไม่ได้เลย (แต่ถึงมีตูก็ไม่รู้จะเอางบที่ไหนมาละลายอีกแล้วแหละ)

 

เดินไปก็เจอแต่รีบอร์น ไม่ก็ลัคกี้สตาร์ บลาๆๆ แต่แหงล่ะที่ไม่เจออายชีลด์เลย... = =" เดินแห้วไปเรื่อยๆอีก

 

...ก็เจอกับบูธโดบูธนึงเข้า เป็นโดที่สั่งมาจากญี่ปุ่นแล้วก็การ์ตูนเล่มหายากแบบลิขสิทธิ์ที่ไม่ค่อยรู้จักนัก คิดว่าเป็นบูธที่เพิ่งมาตั้งแค่วันอาทิตย์เลยแวะแป๊บ

 

พลิกๆปกโดไปมา ก็เจอะกับไอ้โดปกนึงที่ตัวละครมันคุ้นตาแบบว่าชิบหาย แล้วก็เพ่งนึกดีๆ...

 

 

นี่มันไอ้ชิน เซย์จูโร่ กับซากุระบะ ฮารุโตะ แห่งโอโจไวท์ไนท์นี่หว่า

 

คงไม่ต้องบอกนะว่าลองเอาตัวละครชายมาวางใส่ปกโดด้วยกันเนี่ยมันหมายความว่ายังไง?

 

พอลองถามพี่คนขายบวกกับสำรวจกองโดเพิ่มเติมอีก สรุปคือโดอายชีลด์มีแค่เล่มเดียวในบูธ (และคงเป็นเล่มเดียวในงานนี้ล้าน%)

 

ที่ตูอยากได้น่ะคือโดอายชีลด์เฟร้ย!!!!!! เอาแฟนฟิคก็ได้เอ้า ตูสาวกเฮียม่ากับเจ้มาโม ทีแบบนี้คนวาดมันน้อยยิ่งกว่าคุ้ยหาไส้เดือนสองหัวกลางป่าอเมซอนอีกฟระ!!!

 

หึ......

 

เอาวะ....

 

ถึงไม่ได้กรี๊ดเอาอะไรกับคู่ขานี่เป็นพิเศษ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรไปอ่านเล่นล่ะฟะ

 

อีกอย่างก็หนาพอสมควร (หนากว่าโดที่ขายกันในงานคอมิคในไทยหลายเล่มอยู่ล่ะเฟ้ย) แถมราคาก็แค่100บาท ควักตังค์จ่ายๆไปแล้วค่อยไปหาโมเอะที่นัดไว้ก่อนแล้วว่าจะมาเดินเป็นเพื่อนด้วยกัน

 

มีอย่างที่แอบสงสัย... ที่โดอีตาชินxซากุระบะมันถูกเกินหน้าเกินตาโดเรื่องอื่นเนี่ย เพราะไม่มีคนคิดจะควักจ่ายให้มันเลยใช่มั้ย?

 

 

ความจริง ที่มาเดินก็มีเป้าหมายนา....

 

เค้าจะมาซื้อหนังสือซีไรต์ปี 2530 'ก่อกองทราย' เอาไปทำการบ้านปิดเทอมภาษาไทย พอเจอกับโมเอะที่นัดไว้ปุ๊บ(หลังจากได้โดมาบริโภคฆ่าเวลา1เล่มถ้วน) ก็ตะลุยหามันในB2Sนั้นแหละ แต่หนังสือมันก็เยอะโครตๆจนตูตาลาย เดินเซซ้ายเซขวาไปหาพนักงานที่ตอบตูกลับมาไม่ได้สักคนว่าไอ้หนังสือมันอยู่ซอกไหนของร้าน

 

...แล้วทำไมร้านไม่มีคอมพิวเตอร์หรือระบบหาจากชื่อหนังสือแบบร้านอื่นๆเค้าล่ะฟะ!!? เซ็งเป็ดป่าชิบ...

 

แก้เซ็งด้วยการลุยฮาจิบัง(อีกแล้ว) พร้อมกับโมเอะที่คอสเป็นมาม่อนจากรีบอร์นชนิดหัวจรดเท้า เข้าร้านแบบสองจิตสองใจว่าพวกตูสองตัว (หรือโมเอะคนเดียว)คิดแบบหัวเอียงๆหน่อยว่าตูเป็นคนคอสรายแรกที่เข้ามานั่งโดดเด่นในร้านฮาจิบัง เพราะตอนนั้นแค่บ่ายกว่าๆ ยังไม่ถึงเวลาท้องไส้ปั่นป่วนของคนอื่นๆที่ยังขลุกอยู่ข้างล่างในงาน แต่คนมันหิว... ลงเอยด้วยไปนั่งจับเจ่ากันที่เคาน์เตอร์เรียบร้อย

 

สั่งมาคนละชาม พร้อมเฟรนช์ฟรายกับทาโกะยากิ นั่งโซ้ยไปกินไป (เอ่อ ส่วนมากตูคุยมากกว่ากินซะอีกน่ะเนี่ยนะ = =)

 

แล้วโมเอะก็ริ่มเกิดอาการดี๊ด๊า เพราะคนคอสเริ่มออกันยกโขยงมาร้านฮาจิบังแล้วทีละคนสองคน ตนกระทั่งกลุ่มเพื่อนของโมเอะมันเดินมาหน้าร้านยกก๊วนพอดี....

 

 

อ่า.... นี่เอ็งไม่ต้องทนเงาเปล่าเปลี่ยวเดียวดายแล้วสินะโมเอะ (ตบหลัง)

 

 

สักพักเดียว คนคอสก็เต็มร้านอย่างที่นึกไว้ แล้วก็มีคนคอสที่เข้ามานั่งเคาน์เตอร์ใกล้ๆกันด้วยหลายคน

 

เรื่องน่าประหลาดอย่างนึงที่เจอกับตัวมาบ่อยๆคือ เวลาอยู่ในงานเกี่ยวกับการ์ตูนไม่ก็งานหนังสือทีไร ทำไมทุกคนที่ต่างไม่รู้จักกันถึงกล้าคุยกันเหมือนรู้จักกันมาเป็นสิบปีได้นะ...

 

คงเพราะความชอบที่ตรงกัน เลยจูนทุกคนในที่นี้เข้ากันได้มั้ง เชื่อว่าทุกคนคงรู้สึกแบบนี้น่ะแหละ....

 

อืม เป็นอะไรที่ดีนะ นั่งกินไปแล้วมีเพื่อนคุยตั้งหลายคนน่ะ อยากเจอแบบนี้บ่อยๆจังแฮะ

 

งั้นคงต้องรอโอกาสหน้าแล้วล่ะมั้ง ^ ^

 

เสร็จแล้วที่พลาดไม่ได้ก็แวะร้านโปรด คิโนะคุนิยะ งวดนี้กะว่าอยากจะสั่งอาร์ตบุ๊คอายชีลด์ไว้หน่อย อยากได้มานานแต่พอมาดูที่ร้านตรงหนังสือญี่ปุ่นทีไรไม่เคยเจอสักที คิดว่าคงไม่มีแหละ...

 

เข้าหาที่เคาน์เตอร์ของฝ่ายหนังสือญี่ปุ่นแล้วลองสั่งดู เค้าให้ใบมาเขียนชื่อหนังสือแล้วเอาไปดูแป๊บนึง

 

แล้วบอกให้รอสักครู่ ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะเฉย เรากับโมเอะก็อยู่มันแถวนั้น อยากรู้ว่าเค้าจะทำอะไรเหมือนกัน

 

ผ่านไปไวเหมือนโกหก รู้สึกว่าพี่พนักงานเดินกลับมาพร้อมกับของบางอย่างในมือ....

 

 

พระเจ้า.....

 

 

 

 

...ฝันที่เป็นจริงอีก1ประการ... มาสู่อ้อมกอดของฟรีดี้โดยเร็ว โดยแลกกับเงิน800กว่าบาท

 

 

เงินน่ะมี...แต่จะกล้าควักกัดฟันซื้อรึเปล่ามันอีกเรื่อง

 

(มองหนังสือ สลับกับแบงค์พันใบงามในกระเป๋า)

 

แกอย่าให้ฉันต้องเลือกฝักใฝ่ฝ่ายใดเซ่!!!!! (ตะคอกในใจแบบว่ามึนตึง)

 

 

ผ่านไป5วิ...

 

กลืนน้ำลายเอื้อก ค่อยๆแกะซองพลาสติกช้าๆ อาลัยกับแบงค์พันที่จากไป TT-TT

 

ค่อยๆเปิดทีละหน้า....

 

...

 

........

 

.....................

 

 

 

เฮียม่า......หล่อโว้ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

(ตูว่าตูคิดถูกแล้วแหละที่ควักตังค์ เฮียหล่อน่าโซ้ยจริงๆนะโฮก >/////< )

 

 

สรุปคือ ตอนแรกคิดวส่ามางวดนี้คงเสียไม่เท่าไหร่ แต่พอเจออิทธิฤทธิ์ปืนกลผ่าโลกของเฮียแหลมปุ๊บ ตูลืมหมดเลยว่าเงินตูมีเท่าไหร่ ตูไม่สนแล้วโว้ยยยยยย!!!!!!!!!! (ดิ้นพราดๆหย๊องๆ)

 

 

ให้ตายเหอะจอร์จ อาจารย์เขาวาดได้เก่งจริงๆนะ เห็นพัฒนาการของงานเลยแหละว่าเป็นไงมาไง แถมท้ายเล่มยังมีแบบร่างตัวละครหลักๆให้ดูด้วยว่าเคยวาดไว้ว่าไงบ้าง

 

สแกนเข้ามาให้ดูด้วย ว่าสารรูปยุคแรกเริ่มมันเป็นไง ไปดูกันเลยดีกว่า ^[]^

 

เริ่มที่เซนะคุง รันนิ่งแบ๊คเจ้าของความเร็วแสง 100หลา 4.2วิ

 

 

 

ดูแล้วมีฮา ไหงมีรูปนึงผมเหมือนนายซากุระบะเลยฟะ แล้วไอ้โหนกข้าง2อันนั้นมันอารายยยยยย!!!!!!

 

ต่อด้วยเฮียม่าสุดหล่อ+โฉด >////<

 

 

แอบเห็นว่าหน้าเฮียแกมีเหี้ยกๆช่วงแรก แต่เค้ายอมได้เพราะตอนนี้หล่อสมบูรณ์แบบแล้นนนนน

 

แล้วก็คุริตัน ไลน์ตัวเบิ้มของเรา

 

 

ดูๆไปนึกว่าเฮียเล่นซูโม่นะนั้น = =" แต่ไม่ค่อยต่างจากเวอร์ชั่นปัจจุบันเท่าไหร่

 

แล้วก็เจ้มาโมริ ผู้จัดการสาวสมองสุดเปรื่อง ^ ^

 

 

มีแบบผมลอนด้วยเหรอเนี่ย แถมรูปร่างเจ้ตอนแรกๆเหมือนอวบๆอ้วนๆ ตอนนี้สวยเช้งกระเด๊ะแล้วจ้า ^x^

 

แล้วก็รายสุดท้าย ลิง... (เจี้ยกกก!!! เธอว่าใครเป็นลิงห๊ะ!!!!??? : มอนตะ)

 

 

แล้วในเล่ม ยกมาให้ดูยั่วน้ำลายกันเล่นๆ

 

 

 

 

ใครอยากได้ไว้สักเล่ม ลองไปถามที่ร้านคิโนะฯ เซ็นทรัลเวิร์ลนะกันนะ

 

 

 

ว่าด้วยเรื่องเสื่อมๆกันก่อนดีกว่า...

 

 

เมื่อสักเอ็นทรี่ที่แล้ว เราแปะไว้ว่าจะเอาของไปขายในงานวันอาทิตย์ มีของเคโรโระ แล้วก็พวงกุญแจ Eyeshield 21 ที่ทำออกมาเป็นครั้งแรกมาขายในงานนี้ด้วย

 

 

สิ่งที่เราอยากจะพูดคือ...

 

ขอโทษมากๆ

 

แล้วก็ขอขอบคุณทุกคนที่สนใจ อุตส่าห์ชะเง้อแลมอง(เศษซาก)พวงกุญแจของเราแล้วเข้ามาถามไถ่ บอกตามตรงว่าทุกครั้งที่มีคนมามองๆแล้วถามว่า 'ขายเท่าไหร่?' น้ำตามันอยากจะไหลออกมาให้ได้จริงๆ (เว่อร์ไปมั้งแก) ทั้งๆที่เราทำออกมาขายเป็นงานแรกแท้ๆ แถมนี่ยังเป็นงานลงสีที่ทำออกมาเป็นครั้งที่สองหรือสามในชีวิตเรา กลับมีคนสนใจอยู่ตั้งหลายคน แต่สุดท้ายแล้วก็ขายไม่ได้จริงๆ ...ไม่ใช่เพราะขายไม่ออกหรอก แต่เพราะมัน เอาออกมาขายในงานนี้ไม่ได้เลยต่างหาก

เพราะอะไรน่ะเหรอ เผอิญว่ามีAccidentเล็กน้อย อ่า.... อันที่จริงมันก็ไม่น้อยอ่ะนะ คงต้องโทษแต่ตัวเราคนเดียวนี้แหละ ที่ทำช้าเองแถมยังคิดพึ่งคนอื่นมากเกินไปจนทำให้เพื่อนที่มาออกบูธกับเราต้องลำบากทั้งตัวทั้งใจไปด้วย ขอโทษจริงๆ

 

Accident ที่ว่านี้คือ เราเริ่มวาดพวงกุญแจเซ็ตนี้ตอนก่อนเริ่มวันงานประมาณ3สัปดาห์ กะไว้ว่าถ้าเป็นไปได้ อยากจะวาดแล้วลงสีให้เสร็จภายใน1อาทิตย์ ซึ่งมันก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ก็พยายามเปิดคอมแล้วจดจ่อกับการลงสีให้มากที่สุด ทั้งๆที่ปกติเวลาเปิดคอมก็ชอบแว่บไปเล่นเน็ตอยู่เรื่อย จนไม่เป็นอันระบายสีหรือทำงานอื่นๆในคอมมันจริงๆสักที

 

อีกๅสัปดาห์ก่อนวันงานจะมาถึง ไอ้ฟรีดี้ก็ปั่นพวงกุญแจที่ว่าเสร็จสักที

 

แล้วเพื่อนที่จะมาออกบูธด้วยกันก็อาสาว่าจะปริ๊นส์มาให้แล้วก็เคลือบให้ด้วยตอนตัดเสร็จ เพราะเครื่องปริ๊นส์เราเกิดติงต๊องอยู่เนื่องๆ พิมพ์มาทีไร ขาวดำมันได้ทุกรอบ

 

ครั้งแรก ส่งไฟล์ไปให้มันทางเมลล์ มันบอกว่า ไม่ได้รับไฟล์...

 

ครั้งที่สอง เอาไฟล์โอนใส่แผ่นดิสก์ไปให้มัน มันบอกว่า เครื่องเจ๋งฉับพลัน...ปริ๊นสืออกมา หัวหยอยอากอนมีแถบสีสลับสีม่วงกับชมพู

 

อีก 3วัน จะถึงงาน แต่ยังไม่ได้ปริ๊นส์...

 

ครั้งที่สาม เพื่อนบอกว่าพ่อซ่อมเครื่องให้แล้ว เลยลองเอาไปปริ๊นส์ดู แล้วจะเอามาให้ในวันศุกร์ พร้อมช่วยเราตัดกระดาษที่โรงเรียน แล้วจะเอากลับไปเคลือบให้ที่บ้าน จากนั้นตอนวันงาน ก็แพลนไว้ว่าจะไปนั่งตัดด้วยกัน

 

 

แกรู้มั้ย กูรักมึงว่ะ  (ฮา) 

 

 

เพื่อนเอ๋ยยยย มีอย่างที่ไหนจะมายื่นมือเข้ามาช่วยมากถึงขนาดนี้ ทั้งที่งานทั้งการบ้านทั้งเรื่องเรียนพิเศษของมันก็อัดแน่นเต็มเหยียดตายอยู่แล้ว แถมใกล้สอบแล้ว มันก็ยังจะมาช่วยตูเฉย ซึ้งใจจริงๆ TTwTT

 

และวันศุกร์ก็มาถึง...

 

ไอ้ฟรีดี้ก็ได้ช๊อคซีนีม่าอีกรอบ เพราะมันบอกว่า... ปริ๊นส์ไม่ได้ เหมือนเดิม....

 

เอาล่ะแก ทำไงดีล่ะคราวนี้

 

เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียนพิเศษแถวบ้าน ซึ่งมันก็เลิกสัก2ทุ่ม ไอ้ฟรีดี้ไปตะเวนหาร้านปริ๊นส์ไปทั่วเท่าที่จะหาได้ เข้าไปตามร้านเน็ตก็เจอแต่ปริ๊นส์ขาวดำ เยี่ยมมากมึง...

 

สรุปคือ ตัดสินใจในเย็นวันนั้นว่า วันเสาร์ที่เป็นงานวันแรก ก่อนไปงานจะแว่บไปเข้าร้านถ่ายรุปที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย...

 

ราคาปริ๊นส์ขนาดA4 กระดาษฟูจิอย่างดี ปริ๊นส์4แผ่น แผ่นละ20บาท รวมแล้วก็80บาท มารับได้ประมาณบ่าย3-4 โอเค... ราคามาตรฐาน ที่พึ่งสุดท้ายแล้วทำไงได้

 

แล้วก็ไปเดินเตร่ในงานจนเงินหมดตูดแล้วนั้นแหละถึงกลับมาถึงบ้านประมาณบ่าย3โมงเศษๆ เพื่อมารับรูปแล้วนั่งตัดโดยเฉพาะ ตัดเสร็จประมาณทุ่มครึ่งพอดี ดีใจแทบตาย ในที่สุดก็ทัน (ยิ้มออก)

 

วันรุ่งขึ้น โทรนัดกับเพื่อนว่าจะมาถึงกันประมาณ8โมงครึ่งเพื่อไปนั่งปั่นงานกับจัดบูธ แต่กว่าจะได้เข้าไปจริงๆก็ปาไป9โมงแล้ว รีบหน่อยดีกว่า...

 

ถึงเสร็จ เพื่อมันจัดการยกกล่องเครื่องเคลือบออกมาจากถุง พระเจ้าช่วย! นี้แกแบกมาให้ตูเชียวเหรอเนี่ย (กระโดดกอด)

 

แต่ทว่า... ของที่ควรจะเป็นแผ่นเคลือบ กลับเป็น ปกพลาสติกใสสำหรับเข้าเล่มรายงานไปซะนี่

 

เอาหน่าๆ คงคล้ายๆกัน ลองดูก็ไม่เสียหาย....มากนักหรอกมั้ง

 

พอลองเสร็จ แผ่นแรกๆออกมาแล้ว เฮ้ย เข้าท่าแฮะ ลองแผ่นอื่นๆต่อ

 

เครื่องเสือกติดแผ่นพลาสติกครับท่าน! แถมยังอบซาวน่าคารินจังกับฮิรุม่ากลายเป็นสไลม์หนืดๆไปซะนี้ น่าเสียดายที่ทิ้งของเละๆแบบนั้นไปแล้ว เลยไม่ได้ถ่ายรูปเอามาให้ดู...

 

สุดท้ายแล้วหลังจากเจ้าเครื่องบ้านี้สร้างความลำบากใจให้กับเราและตัวเพื่อนแล้ว เราเลยตัดใจ ไม่ขายมันในงานนี้จะดีกว่า

 

เราเองก็เสียดายเหมือนกันที่อุตส่าห์ทำมาขนาดนี้แล้ว กลับมาตกม้าตายตอนท้ายเอาซะได้ แต่ก็นะ จะโทษใครได้ล่ะถ้าไม่ใช่เราเอง ที่เอาแต่ผลัดวันไปเรื่อย จนใกล้วันงานแล้วนั้นแหละถึงมาปั่น แถมยังคิดพึ่งเพื่อนดีๆอย่างมันมากเกินไปจนไม่เผื่อไว้กันพลาดเยอะๆหน่อย

 

แต่งานหน้ารับรองว่าไม่มีเหตุการณ์แย่แบบนี้แน่นอนค่ะ สาบานได้เลย จะไม่ทำอะไรให้วุ่นวายๆแบบนี้แล้วล่ะ.... โดยเฉพาะกับเพื่อนดีๆอย่างแก ขอโทษนะที่ทำให้แกต้องลำบากใจไปกับเราด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ๆ

 

แต่เรื่องดีๆก็มีคือ ในวันอาทิตย์เราขายของอย่างอื่นหมดบูธเลยล่ะ หลังจากพยายามนั่งเฝ้าบูธแล้วร้องขายมันอยู่นานสองนาน จนเกลี้ยงบูธนั้นแหละ น่าเสียดายที่แกไม่ได้อยู่ดูตอนที่ของหมดนะ ยังจำเสียงแกตอนที่เราโทรไปบอกว่า 'เราขายหมดแล้วนะ' ได้เลย ฟังแล้วฮามากๆ ไม่เชื่อใช่มั้ยล่ะ เหอะๆ

 

ไว้คราวหลังว่างๆ เรามานั่งขายด้วยกันอีกนะ ^ ^" (น่าน มันยังไม่เข็ด)

 

 

คราวนี้มาว่าเรื่องรูปวาดกันมั้ง ^ ^

 

เรื่องดีๆอีกอย่างที่เจอกับตัวเองในวันที่ตัวเองไปขายของคือ มีคนมาขอสึเคบุด้วย!!! ตอนถูกขอครั้งแรกก็คิดๆอยู่เหมือนกันว่า 'ฝีมืออย่างตูเนี่ยนะ จะวาดอะไรให้เป็นแฟนเซอร์วิสได้' แต่ก็เอาเถอะ ลองดูๆ

 

.

 

..

 

 

 

ที่จริงรูปนี้เป็นรูปเกือบสุดท้ายที่เราวาดสึเคบุให้ รวมแล้ววันอาทิตย์ที่ผ่านมาก็วาดสึเคบุไป5รูปเห็นจะได้ เป็นฮิรุม่าอยู่3รูป คาเคอิxมิทซึมาจิ1รูป คารินxมาโมริ1รูป ไม่นับว่าเยอสำรหับพวกพี่ๆที่เป็นมืออาชีพ แต่เราวาดแล้วก็..มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน ได้วาดในสิ่งที่เรารัก ได้ทำในสิ่งที่เราชอบ มันดีแบบนี้นี่เองงง  (เคลิ้มแล้วตู)

 

แต่ไอ้รูปข้างบนนี้นี่แหละ ที่คนขอไม่มาเอาสักที จนของขายหมดบูธก็ยังไม่มาเอา สุดท้ายก็เลย....

 

.

 

..

 

...

 

 

 

วาดแบบลงเมจิกแดงสดๆชิงๆไปเลย ไม่มีร่างให้วุ่นวายใจเล่น ปกติเวลาวาดปากกาล้วนๆเส้นจะขัดๆ แต่วันนี้ไม่เป็น คงเพราะวาดแต่เฮียมาทั้งวันมั้ง เลยวาดต่อได้แบบชิลๆ (อยากบอกว่าปืนนะ มั่วเอา แถมปลายปืนยังเบี้ยวๆเพราะเบลอๆนิดหน่อยอีกต่างหาก)

 

วาดไอ้ใบนี้ไว้บนโต๊ะบูธโล่งๆของเรานั้นแหละ แล้วไปเม้าท์กับเจ้โด๋ยที่บูทES21 Diary ที่รู้จักกัน กลับมากี่คั้งก็แล้ว ชำเลืองมองก็ล้ว ยังไม่เห็นหัวคนขอสึเคบุเลยแฮะ

 

งั้น... รูปที่วาดให้ ตูขอละกัน ^^ (แถมเก็บรูปYa-Ha!!! นี่กลับไปด้วย 555+)

 

ที่จริงมีอยู่รูปนึงที่น้องคนขอเค้าให้กระดาษA4แข็งมาให้วาด  ปกติเวลาวาดสึเคบุเราจะเอากระดาษของตัวเองตลอด พอเห็นกระดาษดีๆที่นานมาทีก็เลยเกิดแรงฮึดขึ้นมาซะงั้น วาดมันแม่งเลยหน้าเฮียม่าแบบเต็มๆอย่างที่ไม่เคยวาดได้มาก่อน

 

รู้ตัวอีกที น้องก็กลับมาทวงถามถึงสึเคบุ พอดีกับตอนกำลังเซ็นชื่อที่ขอบรูป ก่อนให้นึกเสียดายด้วยอ่ะ อยากร้องออกไปจริงๆนะว่า 'รูปเนี้ย พี่ขอได้มะ' = ="

 

สุดท้ายรุปสุดที่รักก็จากไป อ่า....กลับมาหาเค้าเถอะเฮียขาาาาาา----------!!!!! (กรีดร้อง)

 

 

เก็บบูธเสร็จ ก็ไปถามถึงสึเคบุที่เราขอให้พี่ไบรท์ ของกลุ่มไดอายชิลล์วาดให้มั้ง.....

 

.

 

 

..

 

 

...

 

 

 

คู่ฮิรุxมาโม อ่ะๆของมันแน่นอนอยู่แล้น  เฮียแกหน้าตาปะหลักปะเลื่อมากมาย มาโมมีแอบหน้าแดงทั้งที่โกรธด้วยนะ งี้ดดดดดดดด น่าร้ากกกกกก......!!!!!! (ดิ้นพราดๆ กำเดาไหลหมดตัว)

 

แล้วหลังต้นไม่นั้นมันอะไรน่ะ? ที่จริงฉากนี้มาจากหล่อนบงการอยู่เบื้องหลังใช่มั้ยเนี่ย แต่ไม่เป็นไรๆ เค้ายอมได้ถ้ามีฉากเด็ดๆมาให้ดู แม่ยกชอบบบบบ ^[]^

 

ไปกินข้าวเย็นที่ร้านราโอเมงก่อนแล้วแยกกับพี่โด๋ย+พี่ไบรท์กลับบ้าน ถึงเหนื่อยมากแต่ก็สนุกดี เป็นประสบการณ์ที่หาไม่ได้ง่ายๆเอาซะเลย ไว้จะเอาไปปรับปรุงในงานหน้าแน่นอน

 

ก่อนจบเอ็นทรี่ แปะรูปวาดเล่นๆหน่อยดีกว่า ^ ^

 

.

 

..

 

 

 

 

 

วาดในวันศุกร์ที่วุ่นวายก่อนจะถึงวันงานนั้นเองแหละ อารมณ์ตอนนั้นกำลังกรุ่นๆได้ที่ แต่ไหงกลับวาดออกมาเป็นฟีลใสๆแบบนี้ได้หว่า = ="

 

 

แล้วก็รูปที่เพิ่งวาดเสร็จสดๆร้อนในโรงเรียนวันนี้......

 

 

.

 

 

..

 

 

...

 

 

 

 

 

(ปาดเลือดกำเดาทิ้ง) เฮียขาาาาาาาาาา.......!!   

 

เริ่มวาดตอนก่อนเข้าแถวตอนเช้าวันนี้ แล้วก็มาวาดอีกที่ตอนพัก เสร็จตอนก่อนเลิกเรียน

 

 รูปเฮียม่าที่วาดได้ดีที่สุดเท่ที่เคยทำมา!!!!!! อ้าาาาาคคคคคค!!!!!! (กระโดดโลดเต้น ชักๆๆ)

 

ตอนวาดผม แก้ไปรอบนึง ไม่งั้นมันจะดูยุ่งเกินไปจนรกรุงรัง เริ่มหัดวาดเฮียม่าได้ไม่นาน ได้ขนาดนี้ก็พอใจในระดับนึงแล้วล่ะ

 

คอมเม้นต์ ติชมรูปได้เน้อ