TaLkinG

เปลี่ยนธีมใหม่แล้วล่ะ สีเส็งเคร็งซะไม่มี.... = ="

 


กลับมาจากค่ายที่เชียงใหม่แล้ว สนุกแล้วก็เหนื่อยมากๆด้วย ที่หนักสุดก็ตอนนอนบนรถไฟเนี่ยแหละ ปรับเบาะเยอะสุดมันก็ยังชันตั้งโด่เด่ นอนทีคอก็พับไปทาง ขึ้นขากลับตอนประมาณสองทุ่ม นอนแบบหลับๆตื่นๆ กว่าจะได้หลับเอาเต็มตาก็ตอนตีสาม

ตกลงตูนั่งคอพับซ้ายพับขวามาตลอดเกือบ7ชม.เลยใช่มั้ย? วันหลังขึ้นไปนอนตรงที่เก็บสัมภาระข้างบนมันคงสบายกว่าเยอะ


แต่ขามาก็ไม่ค่อยแย่เหมือนขากลับ นั่งๆไปก็วาดรูปเล่นไปทั้งๆที่รถไฟมันโคลงไปเคลงมานั้งแหละ ได้มา2รูปแค่นี้ก็ดีใจแล้วที่อุตส่าห์วาดจนเสร็จได้ วาดไปมีรถกระตุกเป็นพักๆนี้มันเมื่อยชิบ

 

 

 

เฮียม่าตามเคย คราวนี้ให้ยืนบนหลังคา คิดไรเรื่อยเปื่อย (ไม่วายเป่าแต่หมากฝรั่ง)

 

อ้อ เอ็นทรี่หน้าจะมาแปะแฟนฟิคอายชีลด์ The night under snow ตอนที่3 ลงที่นี้แล้วนะจ๊ะ แล้วก็คงเอาไปอัพที่เว็บเด็กดีด้วยเลยถ้าเสร็จทัน ถ้าใครจำได้ว่าเราแต่งก็อ่านๆกันหน่อยนะ แหะๆๆ ^-^"

 

 

 

สาวขาพนัน...มั้งนะ??? ไอ้การ์ดในมือก็ไม่รู้เป็นอะไร นึกอะไรไม่ออกก็วาดมันมั่วซั่วซะงั้น = =

 


ตอนขาไปก็ดันลืมหาหนังสือสักเล่มไปนั่งอ่านฆ่าเวลาอีก ดีนะที่หัวลำโพงมีร้านหนังสือ เลยไปคว้ามาได้เล่มนึง

 

 

การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ภาค2 ฉบับนิยายขอรับ เหลือบเห็นมาที่ร้านนายอินทร์วันอาทิตย์ที่มาบุญครองแต่ไม่ได้ซื้อ สุดท้ายก็ฉวยมาอ่านเล่นจนได้

แต่กะว่าเอาไว้อ่านตอนอยู่ค่าย ที่ไหนได้ นั่งอ่านรอเวลาขึ้นถไฟที่สถานีที แป๊บเดียว หมดเล่มแล้วซะงั้น = ="

 

สรุปคือ ตูผิดเองใช่มั้ยที่อ่านมาเร็วเกินไปน่ะ!!??

 

-------------------------------------------------------------------------------------

 

 Spoile Eyeshield 21  (นิดหน่อย)

 

ใกล้จบแล้วล่ะอายชีลด์น่ะ....

 

 

เตือนไว้ก่อนว่าใครไม่ได้อ่านสปอยล์ ก็อย่าอ่านตรงนี้จะดีกว่า เดี๊ยวหมดลุ้นกันพอดี เอาไว้รออ่านในBoom ไม่ก็รวมเล่มนั้นแหละ (แต่ถึงเราจะอ่านสปอยล์ ก็ยังจะซื้อรวมเล่มอยู่ดี ^ ^)

 

ในตอนของสัปดาห์ก่อนโน้น แต้มของเทย์โคคุกับเดมอนไล่ตามกันมา แต่เดมอนก็พลาดท่าเสียแต้มให้เทย์โคคุอีกครั้ง จนผลคะแนนออกมาเป็น 44 - 34 ถึงเดมอนจะทำทัชดาวน์ได้อีกครั้งในเวลาที่เหลือแล้วคิกทำแต้มโบนัสแต่ก็ตีเสมอไม่ได้อยู่ดี ทางแก้เท่าที่เห็นคือทำทัชดาวน์ให้ได้2ครั้ง แน่นอนว่าเทย์โคคุและตัวจริงอย่างยามาโตะเองก็คงไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น

 

แล้วก็มาถึงสปอยล์ตอนไคลแมกซ์ของวันนี้ เวลาที่เหลือในการแข่งเพียง8วินาที ที่กองเชียร์เดมอนในสนามเริ่มพากันทยอยออกไปด้วยความสิ้นหวัง ทีมเดมอนจะทำอย่างไรเพื่อให้ไล่ตามทีมเทย์โคคุทันเวลา....???

 

***ซ้อนสปอยล์ไว้ข้างล่างนะจ๊ะ***

 

 

>>> ช่วงสุดท้ายของคริสต์มาสโบลว์ เซนะและมอนตะร่วมมือกันใช้ท่า"คริสต์ครอส" อีกครั้งเพื่อลวงคู่ต่อสู้ตามทริคเพลย์สไตล์ของเดมอน ทำให้ลูกทีมเทย์โคคุไขว่เขวหาคนครองบอลอยู่ ซึ่งอาจเป็นเซนะ มอนตะ หรือแม้แต่ฮิรุม่าเองก็ได้ เพราะเจ้าตัวแอบมือซ่อนไว้ข้างหลังไม่ให้พวกทีมเทย์โคคุเห็นได้เลย

 

แล้วทุกคนก็ไเ้เห็นว่า เซนะนั้นเองที่เป็นคนถือบอลอยู่ ลูกทีมเทย์โคคุที่อยู่ใกล้พากันกรูเข้ามาจะคว้าบอลจากเซนะ จนยามาโตะหรือแม้แต่ทาคาเองยังอดผิดสังเกตไม่ได้ว่ามันง่ายเกินไป และบอลในมือยังเปิดโล่งให้เห็นชัดๆเต็มตาอีก ตอนนั้นเองยามาโตะเลยฉุดคิดได้ว่าหากใช้คริสต์ครอสได้ผล ทำไม่ไม่ใช้ตั้งแต่เริ่มมาจนตอนสุดท้าย และสิ่งที่เซนะทำนั้นอาจเป็นกับดักชั้นยอดที่ดักทีมเทย์โคคุไว้

 

ในวินาทีที่ทีมเทย์โคคุเข้าประชิดใกล้เซนะ บอลในมือก็ชิงถูกพาสออกไปให้ฮิรุม่าก่อน ด้วยท่า"อีวิลครอส" และฮิรุม่าเป็นฝ่ายพาบอลวิ่งเอง!!!!

 

แต่ทีมเทย์โคคุนั้นไม่หลงกลง่ายๆ เพราะอ่านเกมได้ว่าฮิรุม่าไม่ได้ตั้งใจพาบอลวิ่งจริงๆ แต่ระหว่างวิ่งอยู่จะใช้ลองพาสต่างหาก ทาคาวิ่งไปดักประกบมอนตะทันที ยูคิมิตซึและทาคิเองก็โดนคนของเทย์โคคุประกบติดไว้เหมือนกัน ตอนนี้ทุกคนในสนามที่เคยผ่านลงสนามกับเดมอนมาก่อนพากันร้องบอกให้ฮิรุม่าหยุดลองพาสนั้น แต่บอลก็หลุดจากมือฮิรุม่าไปแล้ว....

 

...และนั้นก็เป็นลองพาสให้เซนะที่วิ่งมาจากด้านหนึ่งของสนามอย่างไร้คนประกบ เปิดทางโล่งให้ไม่มีใครหยุดได้ เว้นแต่ยามาโตะที่วิ่งเข้ามาตัดหน้าไว้ทัน แม้เซนะจะรู้ตัวว่าไม่อาจวิ่งฝ่ายามาโตะไปได้ แต่นี่เป็นทางเดียวเท่านั้นที่จะทำแต้มให้เดมอนได้ ท่าเดวิลฟอร์ทไดเมนชั่นของเซนะจึงได้ทีดวลกับสุดยอดความเร็วแสงของซีซ่าร์ชาร์จของยามาโตะอีกครั้ง

 

ยามาโตะรู้สึกตัวว่าเขาอ่านบางอย่างผิดไป ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเซนะไม่ใช่วิ่ง40หลา4.2วิ แต่เป็นประสบการณ์ที่ยาวนานนับ10ปีที่เซนะใช้ชีวิตเป็นเบ๊นั้นต่างหาก ฟุตเวิร์ค!!!!

 

เซนะเริ่มต้นใช้ท่าเดวิลแบ๊ทส์โกสต์ก้าวกลับหลังพร้อมฟุตเวิร์ค แล้วพุ่งสุดชีวิตทางด้านข้างของยาโมโตะ ไม่มีความเร็วหรือพลังอะไรที่จะขวางหน้าเซนะได้อีกแล้ว พร้อมกับทัชดาวน์ของเดมอนอีกครั้งนึง!!!!

 

 

เมื่อวานไปขายของแล้ว แต่วันนี้ก็ยังไปอีกรอบ ^ ^"

 

ไม่ใช่ไปขายของแต่ไปเดินเล่น ถึงร้านรวงส่วนใหญ่จะมีเปลี่ยนหน้าจากเมื่อวานก็เหอะ แต่เท่าที่เดินดูบูธก็บอกได้คำเดียวว่าวันนี้คงไม่ได้อะไรมากเหมือนวันแรก ดีไม่ดีคงไม่ได้เลย (แต่ถึงมีตูก็ไม่รู้จะเอางบที่ไหนมาละลายอีกแล้วแหละ)

 

เดินไปก็เจอแต่รีบอร์น ไม่ก็ลัคกี้สตาร์ บลาๆๆ แต่แหงล่ะที่ไม่เจออายชีลด์เลย... = =" เดินแห้วไปเรื่อยๆอีก

 

...ก็เจอกับบูธโดบูธนึงเข้า เป็นโดที่สั่งมาจากญี่ปุ่นแล้วก็การ์ตูนเล่มหายากแบบลิขสิทธิ์ที่ไม่ค่อยรู้จักนัก คิดว่าเป็นบูธที่เพิ่งมาตั้งแค่วันอาทิตย์เลยแวะแป๊บ

 

พลิกๆปกโดไปมา ก็เจอะกับไอ้โดปกนึงที่ตัวละครมันคุ้นตาแบบว่าชิบหาย แล้วก็เพ่งนึกดีๆ...

 

 

นี่มันไอ้ชิน เซย์จูโร่ กับซากุระบะ ฮารุโตะ แห่งโอโจไวท์ไนท์นี่หว่า

 

คงไม่ต้องบอกนะว่าลองเอาตัวละครชายมาวางใส่ปกโดด้วยกันเนี่ยมันหมายความว่ายังไง?

 

พอลองถามพี่คนขายบวกกับสำรวจกองโดเพิ่มเติมอีก สรุปคือโดอายชีลด์มีแค่เล่มเดียวในบูธ (และคงเป็นเล่มเดียวในงานนี้ล้าน%)

 

ที่ตูอยากได้น่ะคือโดอายชีลด์เฟร้ย!!!!!! เอาแฟนฟิคก็ได้เอ้า ตูสาวกเฮียม่ากับเจ้มาโม ทีแบบนี้คนวาดมันน้อยยิ่งกว่าคุ้ยหาไส้เดือนสองหัวกลางป่าอเมซอนอีกฟระ!!!

 

หึ......

 

เอาวะ....

 

ถึงไม่ได้กรี๊ดเอาอะไรกับคู่ขานี่เป็นพิเศษ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรไปอ่านเล่นล่ะฟะ

 

อีกอย่างก็หนาพอสมควร (หนากว่าโดที่ขายกันในงานคอมิคในไทยหลายเล่มอยู่ล่ะเฟ้ย) แถมราคาก็แค่100บาท ควักตังค์จ่ายๆไปแล้วค่อยไปหาโมเอะที่นัดไว้ก่อนแล้วว่าจะมาเดินเป็นเพื่อนด้วยกัน

 

มีอย่างที่แอบสงสัย... ที่โดอีตาชินxซากุระบะมันถูกเกินหน้าเกินตาโดเรื่องอื่นเนี่ย เพราะไม่มีคนคิดจะควักจ่ายให้มันเลยใช่มั้ย?

 

 

ความจริง ที่มาเดินก็มีเป้าหมายนา....

 

เค้าจะมาซื้อหนังสือซีไรต์ปี 2530 'ก่อกองทราย' เอาไปทำการบ้านปิดเทอมภาษาไทย พอเจอกับโมเอะที่นัดไว้ปุ๊บ(หลังจากได้โดมาบริโภคฆ่าเวลา1เล่มถ้วน) ก็ตะลุยหามันในB2Sนั้นแหละ แต่หนังสือมันก็เยอะโครตๆจนตูตาลาย เดินเซซ้ายเซขวาไปหาพนักงานที่ตอบตูกลับมาไม่ได้สักคนว่าไอ้หนังสือมันอยู่ซอกไหนของร้าน

 

...แล้วทำไมร้านไม่มีคอมพิวเตอร์หรือระบบหาจากชื่อหนังสือแบบร้านอื่นๆเค้าล่ะฟะ!!? เซ็งเป็ดป่าชิบ...

 

แก้เซ็งด้วยการลุยฮาจิบัง(อีกแล้ว) พร้อมกับโมเอะที่คอสเป็นมาม่อนจากรีบอร์นชนิดหัวจรดเท้า เข้าร้านแบบสองจิตสองใจว่าพวกตูสองตัว (หรือโมเอะคนเดียว)คิดแบบหัวเอียงๆหน่อยว่าตูเป็นคนคอสรายแรกที่เข้ามานั่งโดดเด่นในร้านฮาจิบัง เพราะตอนนั้นแค่บ่ายกว่าๆ ยังไม่ถึงเวลาท้องไส้ปั่นป่วนของคนอื่นๆที่ยังขลุกอยู่ข้างล่างในงาน แต่คนมันหิว... ลงเอยด้วยไปนั่งจับเจ่ากันที่เคาน์เตอร์เรียบร้อย

 

สั่งมาคนละชาม พร้อมเฟรนช์ฟรายกับทาโกะยากิ นั่งโซ้ยไปกินไป (เอ่อ ส่วนมากตูคุยมากกว่ากินซะอีกน่ะเนี่ยนะ = =)

 

แล้วโมเอะก็ริ่มเกิดอาการดี๊ด๊า เพราะคนคอสเริ่มออกันยกโขยงมาร้านฮาจิบังแล้วทีละคนสองคน ตนกระทั่งกลุ่มเพื่อนของโมเอะมันเดินมาหน้าร้านยกก๊วนพอดี....

 

 

อ่า.... นี่เอ็งไม่ต้องทนเงาเปล่าเปลี่ยวเดียวดายแล้วสินะโมเอะ (ตบหลัง)

 

 

สักพักเดียว คนคอสก็เต็มร้านอย่างที่นึกไว้ แล้วก็มีคนคอสที่เข้ามานั่งเคาน์เตอร์ใกล้ๆกันด้วยหลายคน

 

เรื่องน่าประหลาดอย่างนึงที่เจอกับตัวมาบ่อยๆคือ เวลาอยู่ในงานเกี่ยวกับการ์ตูนไม่ก็งานหนังสือทีไร ทำไมทุกคนที่ต่างไม่รู้จักกันถึงกล้าคุยกันเหมือนรู้จักกันมาเป็นสิบปีได้นะ...

 

คงเพราะความชอบที่ตรงกัน เลยจูนทุกคนในที่นี้เข้ากันได้มั้ง เชื่อว่าทุกคนคงรู้สึกแบบนี้น่ะแหละ....

 

อืม เป็นอะไรที่ดีนะ นั่งกินไปแล้วมีเพื่อนคุยตั้งหลายคนน่ะ อยากเจอแบบนี้บ่อยๆจังแฮะ

 

งั้นคงต้องรอโอกาสหน้าแล้วล่ะมั้ง ^ ^

 

เสร็จแล้วที่พลาดไม่ได้ก็แวะร้านโปรด คิโนะคุนิยะ งวดนี้กะว่าอยากจะสั่งอาร์ตบุ๊คอายชีลด์ไว้หน่อย อยากได้มานานแต่พอมาดูที่ร้านตรงหนังสือญี่ปุ่นทีไรไม่เคยเจอสักที คิดว่าคงไม่มีแหละ...

 

เข้าหาที่เคาน์เตอร์ของฝ่ายหนังสือญี่ปุ่นแล้วลองสั่งดู เค้าให้ใบมาเขียนชื่อหนังสือแล้วเอาไปดูแป๊บนึง

 

แล้วบอกให้รอสักครู่ ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะเฉย เรากับโมเอะก็อยู่มันแถวนั้น อยากรู้ว่าเค้าจะทำอะไรเหมือนกัน

 

ผ่านไปไวเหมือนโกหก รู้สึกว่าพี่พนักงานเดินกลับมาพร้อมกับของบางอย่างในมือ....

 

 

พระเจ้า.....

 

 

 

 

...ฝันที่เป็นจริงอีก1ประการ... มาสู่อ้อมกอดของฟรีดี้โดยเร็ว โดยแลกกับเงิน800กว่าบาท

 

 

เงินน่ะมี...แต่จะกล้าควักกัดฟันซื้อรึเปล่ามันอีกเรื่อง

 

(มองหนังสือ สลับกับแบงค์พันใบงามในกระเป๋า)

 

แกอย่าให้ฉันต้องเลือกฝักใฝ่ฝ่ายใดเซ่!!!!! (ตะคอกในใจแบบว่ามึนตึง)

 

 

ผ่านไป5วิ...

 

กลืนน้ำลายเอื้อก ค่อยๆแกะซองพลาสติกช้าๆ อาลัยกับแบงค์พันที่จากไป TT-TT

 

ค่อยๆเปิดทีละหน้า....

 

...

 

........

 

.....................

 

 

 

เฮียม่า......หล่อโว้ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

(ตูว่าตูคิดถูกแล้วแหละที่ควักตังค์ เฮียหล่อน่าโซ้ยจริงๆนะโฮก >/////< )

 

 

สรุปคือ ตอนแรกคิดวส่ามางวดนี้คงเสียไม่เท่าไหร่ แต่พอเจออิทธิฤทธิ์ปืนกลผ่าโลกของเฮียแหลมปุ๊บ ตูลืมหมดเลยว่าเงินตูมีเท่าไหร่ ตูไม่สนแล้วโว้ยยยยยย!!!!!!!!!! (ดิ้นพราดๆหย๊องๆ)

 

 

ให้ตายเหอะจอร์จ อาจารย์เขาวาดได้เก่งจริงๆนะ เห็นพัฒนาการของงานเลยแหละว่าเป็นไงมาไง แถมท้ายเล่มยังมีแบบร่างตัวละครหลักๆให้ดูด้วยว่าเคยวาดไว้ว่าไงบ้าง

 

สแกนเข้ามาให้ดูด้วย ว่าสารรูปยุคแรกเริ่มมันเป็นไง ไปดูกันเลยดีกว่า ^[]^

 

เริ่มที่เซนะคุง รันนิ่งแบ๊คเจ้าของความเร็วแสง 100หลา 4.2วิ

 

 

 

ดูแล้วมีฮา ไหงมีรูปนึงผมเหมือนนายซากุระบะเลยฟะ แล้วไอ้โหนกข้าง2อันนั้นมันอารายยยยยย!!!!!!

 

ต่อด้วยเฮียม่าสุดหล่อ+โฉด >////<

 

 

แอบเห็นว่าหน้าเฮียแกมีเหี้ยกๆช่วงแรก แต่เค้ายอมได้เพราะตอนนี้หล่อสมบูรณ์แบบแล้นนนนน

 

แล้วก็คุริตัน ไลน์ตัวเบิ้มของเรา

 

 

ดูๆไปนึกว่าเฮียเล่นซูโม่นะนั้น = =" แต่ไม่ค่อยต่างจากเวอร์ชั่นปัจจุบันเท่าไหร่

 

แล้วก็เจ้มาโมริ ผู้จัดการสาวสมองสุดเปรื่อง ^ ^

 

 

มีแบบผมลอนด้วยเหรอเนี่ย แถมรูปร่างเจ้ตอนแรกๆเหมือนอวบๆอ้วนๆ ตอนนี้สวยเช้งกระเด๊ะแล้วจ้า ^x^

 

แล้วก็รายสุดท้าย ลิง... (เจี้ยกกก!!! เธอว่าใครเป็นลิงห๊ะ!!!!??? : มอนตะ)

 

 

แล้วในเล่ม ยกมาให้ดูยั่วน้ำลายกันเล่นๆ

 

 

 

 

ใครอยากได้ไว้สักเล่ม ลองไปถามที่ร้านคิโนะฯ เซ็นทรัลเวิร์ลนะกันนะ

 

งานคอมิควันนี้

posted on 04 Oct 2008 22:01 by freedeal  in ARt, Shop, TaLkinG

วันนี้ไปตั้งบูธกับโมเอะมา เหนื่อย...แต่ก็สนุกดี

 

เรื่องหงุดหงิดตั้งแต่ตอนเช้าคือ ไอ้ตอนจะเข้าไปจัดบูธเนี่ยแหละ งานนี้ต้องเอาบัตรประชาชนไปแลกกับบัตรเข้างาน แถมต้องกรอกแบบฟอร์มอีก แต่กรอกน่ะมันก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ไอ้ที่ๆให้ไปแลกบัตรด้วยนี่สิ ดันอยู่ในโรงจอดรถ แล้วอยู่ตรงไหนเสือกไม่มีป้ายบอกอีก ...แล้วตูจะไปตรัสรู้ได้ไงว่ามันอยู่ไหน?

 

สุดท้ายก็เดินตามหางคนอื่นที่เค้ามาตั้งบูธขายเหมือนกันไปต้อยๆเหมือนหมาดมกลิ่น แถมยังหาทางเข้าห้างไม่เจออีก เวร = =

 

พอเข้าเสร็จ ก็ได้เวลาไปจ่ายค่าบูธที่พี่ๆสตาฟ

 

บอกชื่อร้านแล้วก็่ายตังคืเรียบร้อย แต่เสือกหาบูธไม่เจออีก... มึงจะเอายังไงกับตูห๊ะ???

 

รอไปครึ่งชม. ถึงจะได้รู้ว่าตัวเองอยู่บูธไหน จนโมเอะเริ่มเกิดอาการบ้าร้องเพลงหงุงหงิงๆข้างหู เพราะตุ๊กตาที่่ทำมามันไม่เสร็จ จนต้องมาปั่นเป็นโรงงานนรก

 

แล้วก็เอาพวงกุญแจอายชีลด์(ของเรา)กับตุ๊กตารีบอร์น(ของโมเอะ)ที่ทำเสร็จบางส่วนมาวางไว้ โอเค... งานเริ่มพอดี เฉียดฉิวมากเลยนะแก

 

นั่งๆไปนั่งๆมา มีคนสนใจของที่ขาย แต่มีกี่คนที่ซื้อฟะ

 

พลัดกันนั่งพลัดกันเดินออกไปเที่ยว จนงินเริ่มรูดจากกระเป๋า

 

เงินตูหมดแล้ว

 

แต่ที่ายของมา ได้แค่เกินค่าบูธที่จ่ายไปหน่อยๆ

 

ชิ...

 

ช่างเหอะ ขายงานอื่นต่อก็ได้ ไม่หวังอะไรขนาดนั้นอยู่แล้ว

 

สรุปคือ พวงกุญแจตัวที่ขายดีที่สุด ก็เฮียฮิรุม่านั้นแหละ ทำมา15 ขายได้ 8

 

ตัวที่ไม่มีคนควักเงินซื้อเลย คือ คาริน คิดซัง อากอน(ตัวนี้โมเอะช่วยอุดหนุน แต้งหลายๆ)

 

นั่งๆเฝ้าบูธก็เบื่อเหมือนกัน เลยนั่งวาดรูปไปเรื่อยๆ ผลคือ...

 

 

 

 

มันคือรูปวายๆรูปแรกอย่างเป็นทางการที่เคยวาดแล้วโพสต์ลงเน็ต อากอนกะน้องอุนโกะ (โดนถีบ)

 

อยากบอกว่าหน้าอุนมันเมะกว่าไอ้ก้อนด้วยล่ะ ทั้งที่เป็นเคะเนี่ยนะ กรี๊ดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!! รึไอ้ก้อนจะเปลี่ยนมาเป็น Under ซะแล้ววววว (เพ้อ)

 

วาดกฌไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้ตอนขีดถมผมหลอดๆเนี่ยสิ เหนื่อยชิบ คนอาไร้หัวหลอดได้หลอดดี กลับไปไว้ทรงเหยิงๆแบบเดิมเหอะ....(ก้อนจ้องเขม็ง 'แล้วยุ่งอะไรกับหัวชั้น ไอ้สวะ')

 

แต่งานนี้ก็ได้วาดสึเคบุอีกแล้ว มีวาดให้2คนที่อุตส่าห์หลงผิดมาขอ ซึ้งจริงๆที่มีคนหลงมาให้วาดเนี่ย

 

แต่ก็ไม่ไ้ด้เจาะจงว่าวาดอะไร เลยวาดมันตามใจฉันเนี่ยหละ... เฮียม่าไงวาดง่ายสุด!!!!

 

วาดไปทั้ง2รูปที่เค้าขอมา พอให้รูปคนสุดท้ายเสร็จก็ลงมือเก็บบูธเกลี้ยง (แต่ของขายไม่เกลี้ยง)

 

แล้วไปต่อที่ฮาจิบัง โซ้ยแล้วนั่งคุยไปเรื่อยๆ ก่อนจะแยกกันกลับตอนเดินไปBTS

 

ของที่ได้มาวันนี้ก็มี

  1. กระเป๋าผ้าพิมพ์ลายเฮียฮิรุม่าสุดหล่อ >/////<
  2. เสื้อสีดำพิมพ์ลายเดมอนเดวิลแบ๊ทส์จากบูธเดียวกันกับข้างบน
  3. เข็มกลัด 2 อัน มี ลายเขียนว่า'เซ็งเป็ด' กับ 'I love comicparty'
  4. พวงกุญแจอายชีลด์.... ไม่รู้กี่ตัวจากบูธนึง
  5. โดEXE 1 เล่ม

 

รู้สึกว่ามางานนี้มันจะเสียเงินมากกว่าได้เงินนะเนี่ยนะ ว่าไหม?